panousisgiannisΌμορφο το Λουτράκι αλλά δεν ξέρω αν μπαίνει στο Λουτράκι εκείνο το καινούριο στοιχείο ή κρατάει μόνο τις παλιές αξίες και δεν ξέρω πόσο αυτές έχουν διαφοροποιηθεί κ. Πανούση ή αν οι σημερινές επιταγές των καιρών χρίζουν και κάτι περισσότερο για το Λουτράκι

Απ.: Οι παλιές αξίες φοβάμαι ότι πέθαναν μαζί μ’ αυτούς που τις είχαν υιοθετήσει διότι μεγαλώσανε και πέθαναν. Άρα σήμερα αμφισβητείται στη σημερινή κοινωνία αν υπάρχουν αξίες και ποιες είναι αυτές. Διότι οι παραδοσιακές, εντιμότητα, φιλία, πίστη, ντομπροσύνη, όλα αυτά έχουν αρκετά μειωθεί. Το ίδιο και ο ρομαντισμός που πήγαζε από το Λουτράκι και τον τρόπο που ζούσαν οι άνθρωποι έχουν φύγει. Άρα το Λουτράκι πρέπει να πάρει μια απόφαση, τι ακριβώς είναι, ποια είναι η φυσιογνωμία του. Είναι μια μορφή λαϊκής ψυχαγωγίας όπως είναι διάφορες περιοχές γύρω από την Αθήνα, είναι ένα θέρετρο τι τύπου, ποιού τουρισμού, του λαϊκού, του μαζικού, του θρησκευτικού; Άρα όλα αυτά οι Δημοτικές αρχές και η κοινωνία του Λουτρακίου πρέπει να τα λύσει.

Ερ.: Δημοτικές Αρχές όμως που θα πρέπει να αφουγκράζονται και γνώμες και απόψεις. Έτσι δεν είναι; Κι αν υπάρχει υλικό δυναμικό που μπορεί να βοηθήσει να το καλέσουν να έρθει κοντά τους για να καταθέσει προτάσεις.

Απ.: Το θεωρώ αυτονόητο αυτό, δεν το κάνουν όλοι. Εννοώ στην Ελλάδα. Εγώ δεν είμαι απ’ αυτούς που κάνουν κριτική ξαφνικά και γρήγορα στους ανθρώπους. Αλλά γενικά οι πολιτικοί είτε είναι της κεντρικής πολιτικής σκηνής, είτε είναι στις δημοτικές αρχές θεωρούν ότι επειδή έχουν μια πολιτική σκέψη και έχουν και μια νομιμοποίηση γιατί έχουν εκλεγεί, θεωρούν ότι τα ξέρουν όλα. Αυτό είναι λάθος, είναι πολύ σύνθετη η ζωή, η ανάπτυξη, η χωροταξία, ο τουρισμός, ο πολιτισμός, είναι πράγματα τα οποία θέλουν ειδικές γνώσεις. Άρα λοιπόν ένας πολιτικός και τοπικός άρχοντας θα πρέπει να ζητάει την γνώμη ανθρώπων που τα ξέρουν, τα έχουν σπουδάσει. Νομίζω ότι είναι η κοινή λογική αυτή.

Ερ.: Να έρθουμε τώρα σε αυτή την επικαιρότητα, άλλωστε το Λουτράκι είναι διαχρονικό, παραμένει όμορφο, τόπος αγαπημένος, πόσο μάλλον για εσάς που εδώ μεγαλώσατε, η ζωή σας είναι εδώ. Ωστόσο όμως, είστε ένας άνθρωπος που τη ζωή την παλεύετε, την έχετε σπουδάσει μέσα από τις επιστήμες σας, τα ταξίδια σας και τις σπουδές στο εξωτερικό. Σήμερα οι πλατείες είναι γεμάτες και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Ο κόσμος βγήκε στους δρόμους. Μέχρι σήμερα λέγαμε ότι παραμένει αδρανής, σαν να υπομένει όλο αυτό το οποίο του έχουν σερβίρει, σαν να μην έχει αντιστάσεις. Πώς το βλέπετε;

Απ.: Είναι ελπιδοφόρο, είναι θετικό. Αλλά ας μην πέσουμε στην παγίδα ότι ας πούμε τριάντα επτά μεταπολιτευτικά χρόνια ενός τρόπου λειτουργίας της ελληνικής κοινωνίας, του πολιτικού συστήματος, του κοινωνικού, του συνδικαλιστικού, του πανεπιστημιακού, ότι με τρεις ολονυχτίες στο Σύνταγμα θα ανατραπεί. Είναι άλλο πράγμα η κουλτούρα και στην Ελλάδα δεν υπάρχει κουλτούρα της αλληλεγγύης, της κοινωνίας των πολιτών, της αυθόρμητης αντίδρασης και αντίστασης, διότι όλα ήταν καπελωμένα εκτός ή εντός εισαγωγικών από κόμματα και από αρχηγούς.

Ερ.: Σε ένα λαό που όμως το έχει αυτό μέσα του, στα γονίδιά του την αντίσταση.

Απ.: Δεν ξέρω αν είναι στα γονίδιά του, ούτε είναι πάντα θετική γιατί αυτός ο λαός αντιδρά και σε θετικά πράγματα. Δηλαδή οι περίοδοι όπου η πολιτεία είχε θετικές αντιδράσεις, ο λαός εξεγείρετο για αρνητικούς λόγους. Εδώ λοιπόν είναι θετικά τα πράγματα αλλά για να μετατραπούν σε κάτι που φεύγει από το γεγονός το έκτακτο, θέλει άλλη οργάνωση και εν πάση περιπτώσει θέλει πολιτικό υποκείμενο. Αν δεν έχεις πολιτικό υποκείμενο αλλαγής των πραγμάτων, αυτή η διαμαρτυρία που δείχνει ότι ο κόσμος έφτασε πλέον σε ένα όριο, ότι διεκδικεί την παρουσία του, την πραγματική δημοκρατική του συμμετοχή, αν αυτό το πράγμα δεν μπορέσει να μετουσιωθεί σε έναν πολιτικό τρόπο επίλυσης του διλήμματος ή του μνημονίου, θα μείνει ένα γεγονός, πάρα πολύ θετικό. Άρα έχει μέλλον ακόμα για να μιλήσουμε για αποτελέσματα.

Ερ.: Τα πρώτα δείγματα είναι θετικά. Σαφώς η έλλειψη πολιτικού υποκειμένου είναι θέμα σημαντικό και προβάλλει ως μεγάλο ερωτηματικό. Τούτη τη φορά αυτοί οι άνθρωποι βγήκαν χωρίς ομπρέλες, χωρίς κόμματα, ακομμάτιστα πιστεύω. Δεν είχαν κανένα φορέα δεν είχαν κάτι. Αυτό δηλώνει εκείνο που λέτε εσείς την αναγκαιότητα πολιτικού υποκειμένου.

Απ.: Μπορεί να βγούμε όλοι στην πλατεία να διαμαρτυρηθούμε και είναι πολύ καλό επαναλαμβάνω για να μην υπάρξει καμία παρεξήγηση, αλλά μπορεί ο καθένας να έχει ένα διαφορετικό λόγο για τον οποίο διαμαρτύρεται και να έχει και διαφορετικό αν θέλετε σχέδιο ή όραμα για το πώς θα πρέπει να είναι η άλλη δίκαιη κοινωνία. Διότι αυτή η άδικη και άνιση σε οδηγεί στο δρόμο. Όταν όμως σταματήσεις δέκα απ’ αυτούς και πεις ωραία, βγήκαμε στο δρόμο γιατί τα πράγματα δεν πάνε καλά. Πώς θα πηγαίναμε καλά; Τι προτείνετε να γίνει; Εκεί πιθανόν να ακούσετε δέκα διαφορετικές απόψεις.

Ερ.: Είναι αυτό που ακούμε από τη νέα γενιά και είπαν ωραία να βγούμε στους δρόμους, το αίτημα ποιο είναι; Τι είναι αυτό που θα προτάξουμε μπροστά; Γιατί βγαίνουμε στους δρόμους; Αντιδρούμε ναι, αλλά;

Απ.: Το πρώτο είναι θετικό, ότι δεν αντέχουμε άλλο αυτό. Αυτό λοιπόν χρειάζεται. Ότι είμαστε πολλοί, είμαστε νέοι, είμαστε ζωντανοί, δεν το αντέχουμε αυτό που γίνεται. Ας γίνει αυτό, να ολοκληρωθεί και όταν περάσουμε στο πέραν του οράματος μια καλύτερη ζωή, ποιος θέλει μια χειρότερη ζωή, με δικαιοσύνη, αλληλεγγύη κ.λπ. εκεί σιγά σιγά πρέπει αυτό να παίρνει μια πολιτική μορφή. Όταν λέω πολιτική μορφή δεν εννοώ ένα κόμμα να μπει μπροστά, ούτε τα παλιά κόμματα εκφράζουν αναγκαστικά το καινούριο πολιτικό τοπίο. Απλώς πρέπει να πάρει πολιτική μορφή.

Ερ.: Πολιτική μορφή να το δούμε μέσα στο έλλειμμα το οποίο υπάρχει πολιτικών προσωπικοτήτων κ. Πανούση. Θα μπορούσαμε να λέγαμε παλιά ένας Ανδρέας Παπανδρέου που είναι μπροστά ή ένας Κωνσταντίνος Καραμανλής. Σήμερα οι πολιτικοί, η βαρύτητά τους, δείχνει ότι δεν είναι τόσο πολύ μεγάλη που να μπορεί ο κόσμος να συνεχίσει να τους εμπιστεύεται.

Απ.: Το πολιτικό προσωπικό στο σύνολό του και δεν λέω μόνο για τα κόμματα που κυβέρνησαν, έχει κουραστεί. Δεν μπορώ να πω μόνο ότι έχει διαπλακεί.

Ερ.: Γιατί να μην το πούμε γιατί συμβαίνει κι αυτό.

Απ.: Δεν θέλω να γενικεύσω. Ούτε να πω ότι είναι όλοι ίδιοι. Και έντιμοι υπάρχουν και άνθρωποι με γνώσεις υπάρχουν και ικανοί, απλώς όταν είσαι σε ένα σύστημα που έχει μάθει να λειτουργεί με έναν τρόπο σαράντα χρόνια, δεν μπορεί να αλλάξει το σύστημα αυτό. Εξ ού και η δική μου εκτίμηση είναι ότι το νέο πολιτικό υποκείμενο θα έρθει έξω από τα υπάρχοντα κόμματα. Δεν μπορεί να είναι από μέσα. Δεν μπορεί κάποιοι καλοί άνθρωποι που υπάρχουν επαναλαμβάνω μέσα στο ΠΑΣΟΚ, τη Ν.Δ., στην Αριστερά ξαφνικά να αναδειχθούν και να αναλάβουν τα ηνία. Κάτι άλλο θα φτιαχτεί.

Ερ.: Εκείνο που προβληματίζει ιδιαίτερα είναι η στάση της Αριστεράς. Μια Αριστερά δίνει ένα δυναμικό παρόν αλλά επιμένει να είναι κομμένη σε κομμάτια.

Απ.: Αυτή είναι η δυστυχία αν θέλετε μιας Αριστεράς που δεν επωφελείται ποτέ από τις ιστορικές στιγμές, μια Αριστερά που έπρεπε να ήταν ο υποδοχέας όλης της λαϊκής αγανάκτησης και να είχε ένα ποσοστό 25% αυτή τη στιγμή και να παίζει σημαντικό ρόλο δια του κοινοβουλευτισμού και όχι δια της πορείας και της απεργίας, που αυτά είναι μέσα στη ζωή αλλά δεν μπορεί να είναι συνέχεια αυτό. Παρά ταύτα μένει καθηλωμένη στις διαφωνίες του 36, του 44 του 67, του 74 αλλά δική της ενοχή γιατί αυτή την ιστορία του δικομματισμού λέω πολλές φορές ότι βέβαια υπάρχει δικομματισμός αλλά είναι παιδί της αριστεράς, δεν είναι παιδί των δύο κομμάτων.

Ερ.: Έχουμε βία στα σχολεία, βία στα γήπεδα. Εσείς ως πρόεδρος τώρα της Διεθνούς Επιτροπής αντιμετώπισης της βίας, όλο αυτό το αντιμετωπίζετε πάρα πολύ ……….. και πρέπει να δώσετε και λύσεις ιδιαίτερα στο κομμάτι το αθλητικό.

Απ.: Δεν υπάρχουν λύσεις. Η βία στα γήπεδα, όπως είναι στην Ελλάδα δεν είναι αθλητική βία, είναι εγκληματική. Αν ξεκουκουλώσετε αυτούς που κάνουν τα επεισόδια στα γήπεδα και κουκουλώσετε αυτούς που κάνουν τα επεισόδια στους δρόμους και καμιά φορά ξεκουκουλώσετε και αυτούς που κάνουν τα επεισόδια στα σχολεία θα δείτε είναι οι ίδιοι. Οι από κάτω δίαυλοι λοιπόν λειτουργούν. Τι πρόβλημα έχουμε; Ότι η βία στα γήπεδα έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με την Siemens. Όταν πας να πιάσεις έναν παράγοντα ο οποίος ωθεί στη βία, καλύπτει τη βία κ.λπ. θα πει με συλλαμβάνεις; Όταν πλήρωνα το Δήμαρχο για να εκλεγεί, όταν έδινα λεφτά στο κόμμα σου δεν σου άρεσε; Γι’ αυτό βλέπετε ότι οι πολιτικοί αδυνατούν να το λύσουν ενώ είναι πράγμα τριών λεπτών ως προς τα μέτρα και αρχίζουν τη φιλοσοφία πως θα σας δείξουμε κι αν το ξανακάνετε…

Φοβούνται μην τους κάψουν τα αυτοκίνητα και φοβούνται τις αποκαλύψεις. Ότι το σύστημα αυτό το εγκληματικό επαναλαμβάνω, του υποκόσμου που κυβερνά το ποδόσφαιρο κατά βάση είναι ένα σύστημα που συνδέεται με κάποιο τρόπο με το πολιτικό σύστημα.

Ερ.: Να πάμε στο κομμάτι των μεταναστών. Το κράτος όλο αυτό το έχει χειριστεί λάθος πιστεύετε; Πολλοί λένε ότι δεν υπάρχει μεταναστευτική πολιτική σ’ αυτό τον τόπο. Κάποοι άλλοι φοβούνται ακόμα και να πουν ότι υπάρχει πρόβλημα. Είναι σαν να το έχουμε μπροστά μας και φοβόμαστε να το αγγίξουμε.

Απ.: Η αθρόα εισαγωγή μας βρήκε απροετοίμαστους. Μιλάμε τώρα για 97, 98, 99 αυτοί που μπήκαν οι πιο πολλοί μπήκαν γιατί άνοιξαν οι φυλακές και μπήκαν εγκληματίες για να εγκληματήσουν. Αλλά όταν μπαίνουν 1.000.000 άνθρωποι αντιλαμβάνεστε ότι αυτοί που θα εγκληματήσουν είναι οι 40 με 50 χιλιάδες οι άλλες 950 χιλιάδες; Ένα λοιπόν πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούσε να ελεγχθεί έγινε προσπάθεια να ελεγχθεί δεν υπάρχει μεταναστευτική πολιτική λες και υπάρχει τουριστική πολιτική, λες και υπάρχει αντεγκληματική πολιτική λες και υπάρχει αγροτική πολιτική. Η κοινωνία αντέδρασε αναγκαστικά άσχημα, φοβικά. Οπότε έχω ένα πρόβλημα αλλά πρέπει να ξεχωρίσουμε τι είναι μεταναστευτική πολιτική, τί είναι τα κυκλώματα των μεταναστών; Παρεμπόριο, ψιλοληστείες, εγκλήματα επιβίωσης. Όταν μιλάμε για το κέντρο της Αθήνας δεν μιλάμε για τρεις πορτοφολάδες και τρεις τύπους που τρυπιούνται. Μιλάμε ότι εκεί το οργανωμένο έγκλημα έκανε την έδρα του και ελέγχει το σύστημα. Άρα λοιπόν όταν λες λίγο προσοχή με τους μετανάστες τότε είσαι ρατσιστής λένε.

στη Νομική. Μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία πιστεύετε ότι Ερ.: Η πανεπιστημιακή κοινότητα πριν λίγο καιρό αντιμετώπισε μια έντονη κρίση με τα γεγονότα βγήκε πληγωμένη και πραγματικά έκανε την αυτοκριτική της;

Απ.: Δεν νομίζω. Την έννοια κοινότητα εγώ την ακούω λίγο επιφυλακτικά. Είτε μου πείτε για τοπική κοινότητα ή για ακαδημαϊκή κοινότητα ή οποιαδήποτε κοινότητα. Κοινότητα πάει να πει αξίες, πρακτικές, παραδόσεις, δεσμοί, σχέσεις που δεν υπάρχουν. Υπάρχουν συμφωνίες κατά περίπτωση. Αυτό που δεν υπάρχει καθόλου είναι αυτοκριτική. Μιλάμε τώρα αυτοκριτική για τα γεγονότα που έχουν κάνει 4-5 άνθρωποι και θέλω να πω ότι ήμουν κι εγώ ανάμεσα σε αυτούς. Οι πιο πολλοί ρίχνουν το μπαλάκι στον άλλον και κυρίως φοβούνται. Δηλαδή αν φοβάται στον Άγιο Παντελεήμονα ο παππούς, ο πρύτανης φοβάται περισσότερο. Θα του κάψουν το αυτοκίνητο, θα γίνει στόχος, θα του καταλάβουν το κτίριο, θα του βγάλουν στη φόρα τα άπλυτα και έτσι μπαίνει σε μια λογική της στρογγυλοποίησης και κάλυψης των πραγμάτων πίσω από έννοιες όπως είναι το άσυλο. Το άσυλο έχει να κάνει με ελευθερίες που έχει να κάνει με την καταπάτηση του χώρου. Όταν είσαι μέσα στην τάξη και δέκα αντιγράφουν και δεν έχεις τη δύναμη να τους πιάσεις και να τους στείλεις στον πρύτανη για να τιμωρηθούν, αυτό δεν είναι ασύλου, είναι θέμα ανομίας.

Ερ.: Άρα εδώ μπαίνει ένα θέμα ενίσχυσης του ασύλου.

Απ.: Έχει να κάνει με κανόνες. Το Πανεπιστήμιο, αδικούμε βέβαια ανθρώπους που είναι όλη μέρα εκεί, έχει βρει μια ισορροπία. Την ελάχιστη παρουσία και προσφορά των καθηγητών, την καλή βαθμολόγηση των φοιτητών κατά βάση. Οπότε, κι εσείς δεν φωνάζετε που θα πάρετε το οκταράκι σας ή το εννιαράκι σας κι εγώ περνάω καλά λέγοντας διάφορες κορώνες περί της ελευθερίας την οποία καταπατώ.

Άρα λοιπόν πρέπει να λύσει τα του οίκου του το Πανεπιστήμιο. Εφόσον δεν το κάνει όλα τα άλλα είναι καλές ή κακές κινήσεις κατά βάση είναι κινήσεις φόβου, πανικού και ανασφάλειας. Οικογενειοκρατία υπάρχει και υπήρχε και πριν 15 χρόνια. Έγραψα ένα άρθρο πριν 4 χρόνια για την οικογενειοκρατία και δεν μου απάντησε κανένας.

Ερ.: Πολλά λέγονται ότι ίσως υπάρχει συγχώνευση στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. Εσείς πιστεύετε ότι πρέπει να γίνει κάτι τέτοιο; Είναι ανάγκη;

Απ.: Έχω ορκιστεί να μην μιλήσω ποτέ για το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. Θα υπογραμμίσω την καλή δουλειά του πρύτανη κ. Παπαθεοδώρου . Προσπαθεί και τρέχει. Από εκεί και πέρα, για το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου ποιος το οραματίστηκε, ποιος δέχθηκε όλες τις αρνητικές κρίσεις πριν γίνει, ποιος όταν αρχίζει να γίνεται κυνηγήθηκε και ποιος διώχθηκε και ποιος δεν κλήθηκε σε καμία από τις τελετές εγκαινίων κ.λπ. δεν είναι θέμα να πληγωθώ ή να μην πληγωθώ, δεν με ενδιαφέρει. Δεν μετατρέπω την πικρία μου σε ιδεολογία. Εγώ ότι είχα να πω το είπα, το έγραψα, το κατέγραψα.

Συνέντευξη στο

«ΜΑΖΙ»classicus

Σεπτέμβριος 2011

shares